اطلس خاورميانه
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
asgaree, [۲۳.۰۷.۱۸ ۱۷:۴۱]
تهديدهاي متقابل روحاني و ترامپ
سخنان تهديد آميز حسن روحاني رييس جمهور (بررسی از نیلوبلاگ )ايران(طبق کپی رایت) و دونالد ترامپ رييس جمهور (بررسی از نیلوبلاگ )آمريکا(طبق کپی رایت) در يک برداشت مي تواند ياد آور سخنان تهديد آميز ترامپ و کيم جونگ اون رهبر کره شمالي باشد که تا چند ماه پيش همديگر را به باد انتقاد گرفته بودند اما ناگهان آب ها از آسياب افتاد و آن دو حاضر شدند با يکديگر به صورت مستقيم ديدار و مذاکره کنند . آن زمان هم سخنان تهديد آميز آن دو خطر يک جنگ اتمي را نزديک کرده بود و جامعه جهاني را به شدت نگران کرد . اين بار هم سخنان تهديد آميز روحاني و ترامپ خطر وقوع يک جنگ در خليج فارس را نزديک کرده است . کسي نمي داند آينده چه خواهد شد . اما تکرار تجربه کره شمالي يکي از احتمالاتي است که در صورت وقوع بايد اين خطر را دور مي کند . حتي ممکن است اين سخنان تهديد آميز مقدمه اي بر يک چرخش ناگهاني و بعد نشستن پاي ميز مذاکره باشد .
بايد گفت از همان زماني که دونالد ترامپ تصميم به خروج از برجام گرفت و آن را عملي کرد رابطه (بررسی از نیلوبلاگ )ايران(طبق کپی رایت) و (بررسی از نیلوبلاگ )آمريکا(طبق کپی رایت) وارد يک مرحله جديد شد . همان موقع بودند کساني که مي گفتند « از اين به بعد توپ در زمين ملت ايران است » . به اين معنا که دولت آمريکا تصميم گرفته است نظام جمهوري اسلامي را زير سخت ترين فشارهاي اقتصادي و سياسي بگذارد . در اين ميان اما نقش ملت ايران تعيين کننده خواهد بود . زيرا اگر مانند گذشته هاي دور تصميم بگيرد از نظام حاکم بر کشورش به هرقيمتي حمايت کند به نظام حاکم آسيبي نخواهد رسيد و مي تواند با عبور از اين بحران حتي عمرش را براي سالها و دهه هاي آتي نيز تمديدکند .
اما آيا اين بار هم ملت ايران مانند گذشته به حمايت از نظام جمهوري اسلامي برخواهد خاست ؟ يا اينکه اين بار برخلاف گذشته تصميم خواهد گرفت راه خود را از نظام حاکم جدا کرده و واکنش ديگري نشان دهد ؟ تصوري که امثال حسن روحاني دارند اين است که اين بار هم مردم از نظام حمايت خواهند کرد . گردش به راست روحاني و سخنان تهديد آميز اخيرش از چنين تحليلي برمي خيزد . کما اينکه بقيه سردمداران جناح راست نيز همين واژگان را تکرار مي کنند . آنها معتقدند مردم ايران مثل دوران جنگ يک پارچه از نظام حمايت خواهند کرد و براي همين تهديدهاي خارجي اهميتي ندارد . صدا و سيما و بقيه بلندگوهاي رسمي نظام نيز همين را تبليغ مي کنند . بعد از گردش به راست روحاني ، ما شاهد سخناني از بين برخي اصلاح طلبان هم بوديم که آنها نيز بر همين رويکرد تاکيد داشتند . آنها هم مثل گذشته از يک « خطر خارجي » و بعد «همدستي و حمايت از نظام مستقر با همه ضعف ها و نقص هايش » سخن گفتند و تلاش کردند و مي کنند مردم را مانند گذشته پشت سر نظام بسيج کنند. اما آيا مردم ايران حرف هاي شان را باور خواهند کرد ؟
پاسخ به اين پرسش اما منفي است . زيرا مردم ايران در دهه نود با مردم ايران در دهه شصت و بخصوص سالهاي جنگ هشت ساله تفاوت هاي بسياري دارند . اين مردمان ديگر آن اعتماد وايمان گذشته را به نظام حاکم ندارند و حتي دنبال فرصتي مي گردند تا سر يک بزنگاه پشتش را خالي کنند و حالا به نظرشان اين بزنگاه فرا رسيده است . واقعيت هاي بازار ارز و طلا نيز تقريبا همين را تاييد مي کند . از آنجايي که هيچ اعتمادي به دولت وجود ندارد مردم کوچه و بازار برعکس برنامه ها و انتظارات دولت عمل مي کنند . اين روند در جاهاي ديگر هم خود را به اشکال گوناگون نشان مي دهد . شايد تظاهرات و اعتراضات سراسري سرکوب شوند که مي شوند اما مساله « عدم همراهي در شرايط خطير کنوني » اهميت فوق العاده اي دارد . وقتي شرايط تنگ مي شود اين نوع تعامل کمر يک نظام را خرد خواهد کرد . تجارب تاريخي ما ايرانيان بارها اين حقيقت را اثبات کرده است .
تهديدهاي متقابل روحاني و ترامپ
سخنان تهديد آميز حسن روحاني رييس جمهور (بررسی از نیلوبلاگ )ايران(طبق کپی رایت) و دونالد ترامپ رييس جمهور (بررسی از نیلوبلاگ )آمريکا(طبق کپی رایت) در يک برداشت مي تواند ياد آور سخنان تهديد آميز ترامپ و کيم جونگ اون رهبر کره شمالي باشد که تا چند ماه پيش همديگر را به باد انتقاد گرفته بودند اما ناگهان آب ها از آسياب افتاد و آن دو حاضر شدند با يکديگر به صورت مستقيم ديدار و مذاکره کنند . آن زمان هم سخنان تهديد آميز آن دو خطر يک جنگ اتمي را نزديک کرده بود و جامعه جهاني را به شدت نگران کرد . اين بار هم سخنان تهديد آميز روحاني و ترامپ خطر وقوع يک جنگ در خليج فارس را نزديک کرده است . کسي نمي داند آينده چه خواهد شد . اما تکرار تجربه کره شمالي يکي از احتمالاتي است که در صورت وقوع بايد اين خطر را دور مي کند . حتي ممکن است اين سخنان تهديد آميز مقدمه اي بر يک چرخش ناگهاني و بعد نشستن پاي ميز مذاکره باشد .
بايد گفت از همان زماني که دونالد ترامپ تصميم به خروج از برجام گرفت و آن را عملي کرد رابطه (بررسی از نیلوبلاگ )ايران(طبق کپی رایت) و (بررسی از نیلوبلاگ )آمريکا(طبق کپی رایت) وارد يک مرحله جديد شد . همان موقع بودند کساني که مي گفتند « از اين به بعد توپ در زمين ملت ايران است » . به اين معنا که دولت آمريکا تصميم گرفته است نظام جمهوري اسلامي را زير سخت ترين فشارهاي اقتصادي و سياسي بگذارد . در اين ميان اما نقش ملت ايران تعيين کننده خواهد بود . زيرا اگر مانند گذشته هاي دور تصميم بگيرد از نظام حاکم بر کشورش به هرقيمتي حمايت کند به نظام حاکم آسيبي نخواهد رسيد و مي تواند با عبور از اين بحران حتي عمرش را براي سالها و دهه هاي آتي نيز تمديدکند .
اما آيا اين بار هم ملت ايران مانند گذشته به حمايت از نظام جمهوري اسلامي برخواهد خاست ؟ يا اينکه اين بار برخلاف گذشته تصميم خواهد گرفت راه خود را از نظام حاکم جدا کرده و واکنش ديگري نشان دهد ؟ تصوري که امثال حسن روحاني دارند اين است که اين بار هم مردم از نظام حمايت خواهند کرد . گردش به راست روحاني و سخنان تهديد آميز اخيرش از چنين تحليلي برمي خيزد . کما اينکه بقيه سردمداران جناح راست نيز همين واژگان را تکرار مي کنند . آنها معتقدند مردم ايران مثل دوران جنگ يک پارچه از نظام حمايت خواهند کرد و براي همين تهديدهاي خارجي اهميتي ندارد . صدا و سيما و بقيه بلندگوهاي رسمي نظام نيز همين را تبليغ مي کنند . بعد از گردش به راست روحاني ، ما شاهد سخناني از بين برخي اصلاح طلبان هم بوديم که آنها نيز بر همين رويکرد تاکيد داشتند . آنها هم مثل گذشته از يک « خطر خارجي » و بعد «همدستي و حمايت از نظام مستقر با همه ضعف ها و نقص هايش » سخن گفتند و تلاش کردند و مي کنند مردم را مانند گذشته پشت سر نظام بسيج کنند. اما آيا مردم ايران حرف هاي شان را باور خواهند کرد ؟
پاسخ به اين پرسش اما منفي است . زيرا مردم ايران در دهه نود با مردم ايران در دهه شصت و بخصوص سالهاي جنگ هشت ساله تفاوت هاي بسياري دارند . اين مردمان ديگر آن اعتماد وايمان گذشته را به نظام حاکم ندارند و حتي دنبال فرصتي مي گردند تا سر يک بزنگاه پشتش را خالي کنند و حالا به نظرشان اين بزنگاه فرا رسيده است . واقعيت هاي بازار ارز و طلا نيز تقريبا همين را تاييد مي کند . از آنجايي که هيچ اعتمادي به دولت وجود ندارد مردم کوچه و بازار برعکس برنامه ها و انتظارات دولت عمل مي کنند . اين روند در جاهاي ديگر هم خود را به اشکال گوناگون نشان مي دهد . شايد تظاهرات و اعتراضات سراسري سرکوب شوند که مي شوند اما مساله « عدم همراهي در شرايط خطير کنوني » اهميت فوق العاده اي دارد . وقتي شرايط تنگ مي شود اين نوع تعامل کمر يک نظام را خرد خواهد کرد . تجارب تاريخي ما ايرانيان بارها اين حقيقت را اثبات کرده است .
asgaree, [۲۳.۰۷.۱۸ ۱۷:۴۱]
واقعيت اين است که مردم دهه شصت را مي شد با يک کوپن راضي کرد و به آنها توصيه نمود قناعت پيشه کنند . اما مردمان امروز ديگر چنين روحيه اي ندارند و اساسا ازچنين ارتباط ارگانيکي با نظام حاکم برخوردار نيستند . حتي گروه ها و جناح هايي که در فکر انتقام از نظام حاکم نباشند نيز حاضر به دفاع از آن - حتي در شرايط عادي تا چه رسد به شرايط سخت – نيستند . فساد ، استبداد راي ، ندانم کاري ها ، کمبوده هاي روزمره ، تورم ، بيکاري و ابربحران هايي مانند آب و غيره چنان عرصه را بر مردم تنگ کرده است که ديگر کسي را اميدي به مجموعه نظام حاکم براي حل اين بحران ها نيست . بنابراين بايد يک بار ديگر تاکيد کرد که نوع برخورد مردم ايران تعيين کننده همه آن چيزي است که در بالا جريان دارد . آيا اين بار مردم حاضرند به حرف هاي امثال روحاني يا اصلاح طلبان گوش فرا داده و پشت سر نظام حاکم بسيج شوند ؟ اگر پاسخ به اين پرسش مثبت باشد بايد روزهاي سختي را انتظار داشت و حتي خطر يک جنگ را ناديده نگرفت . اما اگر پاسخ به اين پرسش منفي باشد ما بر سر يک دوراهي خواهيم بود . يا نظامي که مي بيند هيچ کس پشت سرش نيست دست ها را بالا برده و به قول ترامپ براي مذاکره « زنگ » خواهد زد يا اينکه از سر جوانمردي يا اجبار کنار خواهد کشيد تا مردم ايران خود سرنوشت آينده شان را تعيين کنند .
برچسب:
نویسنده: ستایش پارسامنش